Kolumny MED do wielostopniowego uzdatniania sprężonego powietrza

Kolumna MED jest zasilanym sprężonym powietrzem zespołem uzdatniania, a nie sprężarką. Pracuje za źródłem sprężonego powietrza i łączy kolejne procesy potrzebne do ograniczenia wilgoci, aerozolu olejowo-wodnego, cząstek oraz wybranych zanieczyszczeń gazowych. Przy doborze rozstrzygają maksymalny przepływ na wlocie przy wybranym ciśnieniu, ilość powietrza zużywanego do regeneracji, spadek ciśnienia, skład zamówionej konfiguracji i wymagania całej instalacji. Sama nazwa MED lub MED+ nie zastępuje specyfikacji urządzenia ani odbioru jakości powietrza.

Co usuwa wielostopniowy układ uzdatniania?

Łańcuch uzdatniania rozpoczyna się od oddzielenia ciekłej wody. Filtry aerozolowe i koalescencyjne redukują drobne krople wody i oleju, a osuszacz adsorpcyjny obniża zawartość pary wodnej. Następny stopień z węglem aktywnym służy do ograniczania węglowodorów i zapachów. W konfiguracji wyposażonej w katalizator tlenek węgla jest przekształcany w dwutlenek węgla, a filtr końcowy zatrzymuje cząstki i zanieczyszczenia biologiczne w zakresie potwierdzonym dla zastosowanego elementu.

Nie każdy moduł musi być wyposażeniem standardowym każdego wariantu. Dokumentacja tej rodziny wymienia katalizator, czujniki jakości, dreny i część funkcji komunikacyjnych jako elementy zależne od wersji lub opcji. Dlatego przy porównaniu ofert trzeba zestawić nie tylko symbol kolumny i przepływ, lecz także dokładny schemat stopni uzdatniania. Brak katalizatora albo czujnika nie może zostać uzupełniony założeniem wynikającym z ogólnego opisu serii.

MED i MED+ nie oznaczają tej samej konfiguracji

Rodzina występuje w wykonaniach MED i MED+, które różnią się między innymi zakresem sterowania regeneracją i wyposażeniem kontrolnym. Znak „+” jest częścią oznaczenia konkretnej wersji, a nie ogólnym określeniem każdej kolumny tej rodziny. Przed zamówieniem trzeba potwierdzić pełny typ z tabliczki lub oferty, rodzaj sterownika, sposób sterowania regeneracją, czujniki, sygnały alarmowe, dreny oraz dostępne interfejsy.

Takie rozróżnienie ma znaczenie także przy rozbudowie istniejącej stacji. Wspólna wielkość przepływu lub podobna obudowa nie potwierdzają zgodności automatyki, wyposażenia ani dokumentacji. Ostateczny wybór powinien odnosić się do konkretnego kodu produktu i zatwierdzonego zakresu dostawy.

Jak dobrać przepływ kolumny MED?

Wydajność podana na kartach oznacza maksymalny przepływ na wlocie i zmienia się wraz z ciśnieniem. Nie jest to jedna stała wartość, którą można bezpośrednio porównać z dowolnie podaną wydajnością sprężarki albo zapotrzebowaniem punktów poboru. Tabele bieżących modeli pokazują punkty dla 7, 10 i 13 bar przy temperaturze powietrza na wlocie 35°C, temperaturze otoczenia 25°C i wilgotności względnej 100%. Dane instalacji trzeba sprowadzić do porównywalnej definicji i warunków, a podstawę ciśnieniową potwierdzić w aktualnej karcie technicznej zamawianego wykonania.

Bilans powinien objąć maksymalny równoczesny pobór, rezerwę projektową, wymaganą redundancję i spadek ciśnienia w kolumnie oraz instalacji. Trzeba również uwzględnić powietrze zużywane do regeneracji złoża adsorpcyjnego. Na kartach rodziny udział regeneracji zależy od modelu i ciśnienia i mieści się w zakresie 13,3–19,0% przepływu na wlocie. Oznacza to, że źródło sprężonego powietrza i kolumnę należy dobierać jako współpracujące elementy: przepływ wejściowy nie jest automatycznie przepływem netto dostępnym w sieci.

Zakres bieżącego konfiguratora: MED 7–80

Najmniejszy w aktualnym zestawieniu Atlas Copco MED 7 ma na karcie maksymalny przepływ na wlocie 25,2 m³/h przy 7 bar, 30,2 m³/h przy 10 bar i 33,8 m³/h przy 13 bar. Pośredni Atlas Copco MED 35 osiąga w tych samych punktach odpowiednio 126,0, 151,2 i 170,3 m³/h. Górny wariant konfiguratora, Atlas Copco MED 80, ma wartości 288,0, 345,6 i 388,8 m³/h. Parametry każdego przykładu dotyczą wyłącznie wskazanej karty; pomiędzy nimi znajdują się modele MED 13, 25, 50 i 70.

Większy numer modelu nie rozwiązuje każdego problemu doborowego. Wraz z wielkością zmieniają się przepływ, spadek ciśnienia, przyłącza i wymagane miejsce zabudowy. Przewymiarowanie wpływa też na pracę układu przy częściowym obciążeniu. Konfigurator pomaga zawęzić wybór, ale zatwierdzenie powinno uwzględniać profil poboru, wariant ciśnieniowy i sposób sterowania regeneracją.

Warunki pracy, przyłącza i zabudowa

Karty siedmiu modeli podają zakres temperatury otoczenia od 1 do 40°C oraz maksymalną temperaturę sprężonego powietrza na wlocie 45°C. Są to granice kart bieżącej rodziny, nie zamiennik danych z tabliczki. Rzeczywista temperatura w sprężarkowni, ciśnienie minimalne i maksymalne oraz warunki wlotowe muszą mieścić się w zakresie zamówionego wykonania.

Filtr kategorii pokazuje przyłącza G 1/2″, G 1″ i G 1 1/2″, ale sam gwint nie wystarcza do zaplanowania montażu. Przed przygotowaniem rurociągu trzeba sprawdzić zatwierdzony rysunek wymiarowy, kierunek przepływu, rozmieszczenie wlotu i wylotu, odpływy kondensatu, zasilanie elektryczne, przestrzeń serwisową i sposób wniesienia urządzenia. Przy modernizacji należy dodatkowo zweryfikować dopuszczalny spadek ciśnienia oraz zgodność sygnałów sterujących i alarmowych z istniejącym systemem.

Dokumentacja dostawy i odbiór instalacji

Do oferty i odbioru potrzebna jest aktualna dokumentacja odnosząca się do faktycznie dostarczonej konfiguracji. Powinna jednoznacznie wskazywać pełny typ MED lub MED+, wersję ciśnieniową, maksymalny przepływ na wlocie, udział regeneracji, spadek ciśnienia, listę stopni uzdatniania i opcji, sterownik, czujniki, dreny, przyłącza i wymagania zasilania. Zatwierdzony rysunek, instrukcja oraz wymagane dla projektu deklaracje lub certyfikaty muszą identyfikować to samo wykonanie.

Zakres uruchomienia i odbioru wynika z projektu oraz wymagań konkretnej instalacji. Należy wcześniej ustalić punkty i warunki pomiaru jakości powietrza, kryteria akceptacji, wymagane protokoły, instrukcje eksploatacji oraz plan obsługi elementów filtracyjnych, złoża i czujników. Nazwa handlowa urządzenia ani pojedynczy wynik katalogowy nie zastępują pomiaru i dokumentacji całego układu.

Dane potrzebne do przygotowania doboru

• wymagany przepływ ciągły i szczytowy oraz sposób jego wyznaczenia;
• ciśnienie minimalne, robocze i maksymalne w punkcie zasilania kolumny;
• temperatura, wilgotność i spodziewany skład powietrza na wlocie;
• wymagana rezerwa, redundancja i dopuszczalny całkowity spadek ciśnienia;
• wymagane stopnie oczyszczania, czujniki, alarmy, komunikacja i sposób odprowadzania kondensatu;
• dostępne miejsce, średnice rurociągu, zasilanie elektryczne i warunki serwisowe;
• wymagania projektu dotyczące jakości powietrza, dokumentacji i odbioru.

Przekazanie tych danych pozwala porównać konkretny wariant MED z wymaganiami instalacji i ustalić zakres dostawy bez opierania decyzji wyłącznie na numerze modelu lub maksymalnym przepływie.