Automatyczne podajniki wkrętów SUMAKE

Automatyczne podajniki wkrętów SUMAKE w ofercie Pneumatig przygotowują element złączny do kolejnej operacji na stanowisku montażowym. W tej kategorii znajdują się jednak dwa różne rozwiązania. Pozycjoner SF60 ustawia wkręty na szynie i udostępnia je kolejno do pobrania. Systemy SF30A, SF501 i SF502 dostarczają wkręt do głowicy współpracującej z wkrętarką. Ten podział jest ważniejszy niż samo określenie „automatyczny podajnik”, ponieważ decyduje o budowie stanowiska, sposobie obsługi i danych potrzebnych do prawidłowego doboru.

Pozycjoner wkrętów a podawanie wężem do głowicy

Pozycjoner wkrętów SF60 porządkuje elementy na jednej regulowanej szynie. Kolejny wkręt jest dostępny na końcu toru, skąd pobiera go operator lub odpowiednio przygotowana końcówka narzędzia. Producent przewiduje regulację pracy układu wibracyjnego, aby dopasować przesuw do elementów o gwincie od M1 do M5. SF60 sprawdzi się więc tam, gdzie potrzebne jest szybkie i powtarzalne pobranie z jednego punktu, ale nie należy traktować go jak układu nadmuchującego wkręt przewodem bezpośrednio do wkrętarki.

W systemach SF30A, SF501 i SF502 wkręty są orientowane, rozdzielane i przemieszczane przewodem do szczęki lub głowicy przy narzędziu. Sprężone powietrze uczestniczy w transporcie elementu, natomiast sama wkrętarka wykonuje operację dokręcania. Głowica musi pasować nie tylko do wkrętu, ale także do kształtu detalu i dostępu do miejsca montażu. To rozwiązanie ogranicza ręczne pobieranie elementu, lecz wymaga zaprojektowania całego zestawu: podajnika, przewodu, głowicy, wkrętarki i sterowania.

Dobór zaczyna się od geometrii wkrętu i detalu

Oznaczenie gwintu, na przykład M3 albo M6, jest tylko jednym z parametrów. Do sprawdzenia podajnika potrzebne są: średnica gwintu, długość trzpienia mierzona bez łba, średnica i wysokość łba oraz rodzaj gniazda, na przykład Phillips, Pozidriv, Torx, płaskie lub sześciokątne. Dwa wkręty o tym samym gwincie mogą wymagać innej szyny, przewodu albo szczęki, jeśli różnią się łbem, długością lub proporcjami.

Równie istotny jest detal. Trzeba określić położenie punktu wkręcania, głębokość i otoczenie otworu, powierzchnie wrażliwe na kontakt ze szczęką oraz dostępną przestrzeń dla głowicy. Producent przewiduje wykonanie szczęki pod konkretny wkręt i element montowany. Dlatego próbka łącznika oraz rysunek albo próbka detalu są bardziej miarodajne niż sama nazwa handlowa śruby. Przed zamówieniem warto też podać planowaną pozycję pracy i oczekiwany cykl, aby można było ocenić drogę podania oraz sposób podparcia narzędzia.

Warianty SF30A do stanowiska z jedną wkrętarką

SF30A jest systemem typu push-start, w którym głowica i narzędzie tworzą zestaw z podajnikiem. W listingu Pneumatig warianty są rozdzielone według nominalnej wielkości gwintu:

• SF30A-3.0 do wkrętów M3,
• SF30A-4.0 do wkrętów M4,
• SF30A-5.0 do wkrętów M5,
• SF30A-6.0 do wkrętów M6.

Nominalny gwint nie potwierdza jeszcze, że dowolny wkręt M3, M4, M5 lub M6 przejdzie przez dany tor. Trzeba dopasować także długość, łeb, gniazdo i szczękę. Zakres dla konkretnego wykonania należy potwierdzić na podstawie pełnej geometrii i próbki, zamiast wybierać model wyłącznie po końcówce nazwy.

SF501 czy SF502 — liczba niezależnych wyjść

Automatyczny podajnik SF501 oraz automatyczny podajnik SF502 są przeznaczone do systemowego dostarczania wkrętów do narzędzia. SF502 ma dwa separatory i dwa wyjścia do dwóch wkrętarek, które mogą pracować niezależnie. Ma to znaczenie przy dwóch stanowiskach lub dwóch punktach montażowych obsługiwanych z jednego urządzenia.

Przy wyborze między SF501 i SF502 nie należy opierać się na samym oczekiwanym tempie pracy. Trzeba ustalić liczbę narzędzi, możliwość równoległego cyklu, odległość do głowic, geometrię obu punktów oraz logikę sterowania. Parametry wymiarowe i zakres elementów trzeba potwierdzić dla zamawianego wykonania. Pneumatig może na tej podstawie zweryfikować właściwy model, bez przenoszenia danych jednego urządzenia na drugie.

Podajnik nie zastępuje doboru wkrętarki i momentu

Podajnik odpowiada za przygotowanie oraz dostarczenie elementu. Moment dokręcania, prędkość obrotowa, sposób uruchomienia i kontrola cyklu należą do narzędzia oraz sterowania. Wymagany moment trzeba określić dla rzeczywistego połączenia: materiału detalu, rodzaju gwintu, długości zazębienia, tarcia i oczekiwanego docisku. Dopiero wtedy można dobrać wkrętarkę i sprawdzić, czy jej korpus, bit, start oraz sygnały współpracują z głowicą podajnika.

W zależności od projektu można rozważyć wkrętarki elektryczne SUMAKE do montażu albo wkrętarki pneumatyczne. Sam fakt, że narzędzie należy do jednej z tych grup, nie gwarantuje zgodności z wybranym podajnikiem. Należy porównać pełne oznaczenie modelu, sposób startu, kierunek pracy, końcówkę roboczą, wymagane sygnały oraz sposób zamocowania w głowicy.

Jakie dane przygotować do doboru podajnika

Do zapytania o kompletne stanowisko warto dołączyć rysunek wkrętu z tolerancjami albo jego próbkę, zdjęcie i rysunek detalu, wymagany moment dokręcania oraz opis przebiegu cyklu. Potrzebne są również informacje o liczbie punktów, pozycji pracy, oczekiwanym czasie operacji, preferowanym typie wkrętarki i dostępnych sygnałach sterujących. Dla modernizowanego stanowiska należy podać pełne oznaczenia już używanego narzędzia i osprzętu.

Na tej podstawie można ustalić, czy wystarczy pozycjoner SF60, czy potrzebny jest system podawania do głowicy, a następnie dobrać tor, szczękę i wkrętarkę do konkretnego procesu. Próba na rzeczywistych elementach pozwala sprawdzić orientowanie, przejście przez przewód, pewne osadzenie w szczęce i dostęp do punktu montażu przed zatwierdzeniem konfiguracji.